شاتر رویاهایتان را باز بگذارید

نوردهی طولانی مدت یکی از تکنیک های عکاسی خلاق است که در بسیاری از سبک های عکاسی از جمله منظره، مستند، خبری، پرتره، فاین آرت و آسمان شب به کار گرفته می‌شود.
نرم کردن انعکاس سوژه افتاده در آب، جلوه بخشی ویژه به حرکت آب در آبشارها و فواره‌ها، محو کردن رفت و آمد آدم‌ها و ماشین‌ها، بازی با نور و تبدیل کردن آن ها به خطوط رنگی، ردِ ستارگان در آسمان شب و…. از مواردی هستند که شما می توانید با نوردهی طولانی مدت به دوربینتان آن ها را خلق کنید. برای انجام این کار کافیست به مدت چند ثانیه یا حتی چند ساعت شاتر دوربین را باز بگذارید. البته این زمان به محیط و سوژه ی شما نیز بستگی دارد.

در حین استفاده از این تکنیک توجه داشته باشید که برای ثبت یک عکسِ با کیفیت از تنظیمات دیگر نورسنجی مانند اندازه دریچه دیافراگم و مقدار ایزو غافل نمانید.

اگر عکاسی منظره انجام می‌دهید و می خواهید در طول روز از این تکنیک استفاده کنید پیشنهاد می‌کنم حتما یک فیلتر ND همراه خود داشته باشید. زمانی که تنظیمات دوربین تان برای نورسنجی کافی نیست و عکس شمابه اصطلاح over exposure شده است، این فیلتر به شما کمک می‌کند تا نورسنجی بهتری از محیط داشته باشید.

جذابیت بصری این تکنیک که در عکس ها انعکاس پیدا می کند از ناتوانی چشمان ما نشات می‌گیرد. ما با استفاده از چشمان خود نمی‌توانیم نوردهی طولانی مدت را تجربه کنیم و همه آن چیزی که ما مشاهده می‌کنیم تنها به این لحظه محدود می شود. به همین دلیل نوردهی طولانی مدت طرفداران بسیار زیادی در سراسر جهان دارد.

عکس های خوبی که من با این تکنیک ثبت کردم، سه عکس زیر هستند:

اولین عکس ۳۰ ثانیه نوردهی شده و ردِ‌ شهاب بَرساووشی در آن به خوبی دیده می‌شود. دومین عکس ۲۰ ثانیه نوردهی شده و سومین عکس تنها ۳ ثانیه نوردهی شده است.

عکس دوم ماجرای جالبی دارد، اولین بار که با این تکنیک آشنا شدم و خواستم با استفاده از ردِ چراغ ماشین ها چنین عکسی بگیرم، مکان مورد نظرم پل حکیم بود. چرا که می توانستم خطوط رنگی ماشین ها را به برج میلاد متصل کنم. خلاصه آن زمان کم تجربه بودم و چون زمان مناسب برای چنین عکسی شب بود و من هم تنها رفته بودم اتفاق ناخوشایندی افتاد. بعد از آن گرفتن چنین عکسی به عنوان یک آرزوی کوچک در ذهنم نقش بست و همیشه منتظر یک فرصت مناسب بودم.

هرچند عکاسان بیشماری با استفاده از این تکنیک عکس های زیباتری ثبت کرده اند اما گرفتن این عکس که دوسال طول کشید برای من دستاورد بزرگی محسوب می‌شود. و من از بابت آن بسیار خوشحالم. این آرزوی کوچک که در تمام مدت این دو سال در گوشه ای از ذهنم حک شده بود در نهایت به واقعیت پیوست و تبدیل به یک خاطره شیرین و لذت بخش شد که قطعا هیچ گاه از خاطرم نمی‌رود.

پ.ن: اگر علاقه مند هستید عکس های بیشتری از این تکنیک ببینید، کلید واژه‌ی Long Exposure Images را در وب جست و جو کنید.

خواندن ادامه مطالب

رویای دنیای وارونه!

Simon Bond یک عکاس حرفه ایست که در زمینه های متفاوتی کار می کند، اما گرایش اصلی اش عکاسی سفر است. او بیشتر به مناطق آسیایی سفر می کند. Simon از ۱۵ سالگی عکاسی را شروع کرده واکنون با دوربین Canon 5DMarkII به عکاسی ادامه می دهد.

بسیاری از عکس های او در مجلات معتبر چاپ می شود که میتوانید آن ها را در لینک مقابل پیدا کنید. (+)
Simon پروژه های متعددی را کار می کند اما به نظر من یکی از خلاقانه ترین و بی نظیر ترین کارهایش عکس های مربوط به پروژه ی انعکاس اوست. اولین بار ایده انعکاس هنگامی به ذهنش رسید که به طور اتفاقی یک شهر را از دید یک لیوان کریستالی در یک عکس مشاهده کرد و از آن زمان به بعد رویای دنیای وارونه او را رها نکرد.

او با استفاده از یک گوی شیشه ای این تکنیک را در عکس هایش پیاده کرده و عکس های خارق العاده ای خلق کرده است. تعدادی از آن ها را در اینجا می گذارم:

شاید دوست داشته باشید صفحه اینستاگرام او را هم دنبال کنید. (+)

خواندن ادامه مطالب

یک برنامه کاربردی برای شیفتگان آسمان شب

نمیدانم چند نفر در جهان هستند که شیفته ی آسمان شب باشند. چند نفر هستند که نگاه به آسمان همیشه آن ها را مسحور و مجذوب خودش می کند. چند نفر هستند که به ستاره ها فکر می کنند. چند نفر این سوال را از خودشان می پرسند این ستاره ای که اکنون نورش به چشم آن ها میرسد آیا هنوز هم می‌درخشد؟ من همیشه شیفته آسمان شب بودم.

از همان بچگی هم عاشقِ ماه بودم. سوار موتور پدرم که میشدم تعجب می کردم چرا ماه با ما حرکت می کند و چرا پدر من اِنقدر تند نمی رود که ما از ماه جلو بزنیم! یا همیشه دوست داشتم نیوتون وار بیاندیشم! و یادم است در دوران نوجوانی ام مدام به ماه نگاه می‌کردم و به خودم می‌گفتم الان ماه دارد به سمت ما سقوط می‌کند! اولین کتابی که در زمینه فیزیک خواندم رویای من برای ستارگان اثر انوشه انصاری بود. و چه قدر او را تحسین می‌کردم و به او غبطه می‌خوردم.
از سال آخر لیسانس کم کم برنامه های رصدی که توسط دانشگاه برگزار میشد را شرکت می‌کردم و تا همین اواخر هر زمانیکه پول داشتم و فرصتش برایم پیش می‌آمد همواره همراه برنامه های رصدی کافه آسترو بودم.

از افتخارات زندگی ام اینست که گذر زهره از خورشید که هر ۱۲۰ سال یک بار اتفاق می‌افتد را با عینک مخصوص دیده ام و همچنین کهکشان آندرومدا را هم دوبار رصد کردم.

خلاصه اینکه آسمان هیچ گاه جذابیتش را برای من از دست نمی‌دهد. اگر شما هم علاقه مند به آسمان شب باشید قطعا از نرم افزارهایی که به مدد تکنولوژی کاویدن ستاره ها و سیارات و صورت فلکی ها را برایمان آسان تر کرده است بی خبر نیستید. یک اَپ قدیمی که من تا همین امروز روی گوشی اندرویدی ام نصب کرده بودم برنامه Star Chart است. به کمک این برنامه شما میتواند گوشی خود را در هر موقعیتی که قرار دارید رو به آسمان بگیرید و در همین لحظه ستاره ها، صورت فلکی ها و احتمالا سیارات و یا سفینه های فضایی که در آسمان بالای سرتان قرار دارند را رصد کنید. این برنامه برای رصد گران بسیار مفید است.

امروز در سایت مدرسه عکاسی دیجیتال به مطلبی برخوردم که یک برنامه دیگر را معرفی کرده بود. نام آن Star Walk2 است و بر روی گوشی های اندرویدی و آیفون قابل نصب است. اما مزیت این برنامه نسبت به Star Chart چیست؟
این برنامه امکانات بیشتری دارد از جمله :

– محیط کاربری بسیار زیبای آن و موزیک سحر انگیزی که به طور خودکار پخش می‌شود و شما را بیش از پیش در آسمان غرق می کند. البته می توانید آن را در قسمت تنظیمات غیر فعال کنید.

– در سمت چپ محیط برنامه یک اسلایدر قرار دارد که شما می توانید آسمان را با طیف های مختلف از طول موج مربوط به اشعه گاما تا طول موج امواج رادیویی مشاهده کنید.


– در گوشه سمت راست برنامه در قسمت بالا می توانید زمانی که می‌خواهید آسمان شب را رصد کنید مشخص کنید. این زمان می تواند مربوط به یک سال آینده نیز باشد!


– همچنین یک اسلایدر در سمت راست هست که با حرکت کردن روی آن می توانید تغییرات آسمان شب را در گذر زمان مشاهده کنید.

– علاوه بر امکان جست و جوی صورت فلکی ها و ستاره ها و سیارات و سفینه های فضایی امکان دیدن گالری عکس های بی نظیرشان و صفحه ویکی پدیای آن ها و مشخصات و قدر و جرم و هم چیز را خلاصه در اختیار دارید.

– یک ویژگی خیلی خیلی هیجان انگیز آن اینست که شما اگر روی قسمت سمت چپ و بالای برنامه را لمس کنید می توانید توسط دوربین موبایلتان محیط برنامه را روی محیط واقعی شبیه سازی کنید برای مثال من این کار را هنگام کار با لپ تاپ انجام دادم.

نمیدانم اکنون عینک هایی هست که بتواند آسمان شب را شبیه سازی کند یا نه ولی اگر در آینده نه چندان دور این اتفاق بیافتد، قطعا من تمام پس اندازم را صرف خریدن این نوع عینک ها می‌کنم.

یک ویدیوی یوتویوب که کار کردن با این برنامه را توضیح داده اینجا می گذارم. (+)

امیدوارم کمتر به آسمان جفا کنیم و بیشتر نگاهش کنیم. قطعا این جهان راز و زمزهای نهفته بسیاری دارد.

خواندن ادامه مطالب

طعمِ تلخِ تغییر

یک جایی هست در فیلم peaceful warrior که آقای دَن میلمن پس از همه تلاش ها و جان کندن ها برای تغییر خودش، روبروی استادش می‌ایستد و می‌گوید فکر می کردم می‌توانم بی خیال دَن میلمن قبلی بشوم و آدم جدیدی بشوم اما الان می‌بینم نمی‌توانم، متاسفم. متاسفم.

به نظر من این حرف یک اعتراف تلخ است. یک حقیقتی که در وجودت بارها انکارش می‌کنی و به خودت می‌گویی موفق می‌شوی، موفق می‌شوی تغییر کنی اما  می‌بینی نخیر یک شبه و یک ماهه و چند ماهه نمی‌شود. بعد ناگهان به خودت میآیی و می‌بینی در همان نقطه‌ی اول ایستادی و دست از انکار بر میداری. همین می‌شود که این اعتراف تلخ درست در همین نقطه از زمان و مکان بر زبانت جاری می‌شود.

مسیر تغییر سخت است. حالا دیگر بهتر است دقیق تر بگویم مسیر تغییر مدل ذهنی سخت است. در زندگی پیش می‌آید، اتفاقی می‌افتد، حادثه ای روی می‌دهد، و به این نتیجه می‌رسی سال ها در اشتباه زندگی کردی و اکنون باید مدل ذهنی ات را تغییر بدهی.  کتاب می‌خوانی، می‌نویسی، زمین می‌خوری، بلند می‌شوی، شانس در خانه ات را می زند و بعد تا در را باز می کنی فرار می کند و در نهایت بعد از همه این بالا وپایین ها مدام منتظری که ثمره تلاش هایت را ببینی اما وقتی می‌خواهی انتخاب کنی، حرفی بزنی ، کسی را قانع کنی یا هر چیز دیگر متوجه می‌شوی ارزش هایت، باورهایت همان قبلی هاست.

گمان میبری تا آخر در همین نقطه خواهی ماند. دچار رکودی ملال انگیز شدی و از آن جان سالم به در نمی بری!

 مسیر تغییر سخت است. هیچ مدل ذهنی به یک باره جایگزین مدل ذهنی قبلی نمی‌شود. برای تغییر باید جان کَند، باید به سخت جانی خود ایمان داشت. باید بپذیری که بارها به نقطه اول می رسی، بارها اشتباه می کنی، بارها میفهمی این همه راهی که رفتی و تلاشی که کردی همه هیچ بوده انگار. باید مومن باشی که همه این تلاش ها و زمین خوردن ها و ایستادن ها و ناامیدی ها و جان کندن ها، جز مسیری هستند که باید طی شوند. همه شان لازمه تغییرند. در هر زمین خوردن باید به خودت بگویی هیچ مدل ذهنی به یک باره جایگزین مدل ذهنی قبلی نمی شود.

شاید بپرسید این ها را از کجا می‌دانم؟ از روند زندگی گذشته ی خودم می‌دانم. از نوشته های قدیمی‌ام که بارها خواندمشان. از لابلای نامه های قدیمی‌ام. پیش تر هم گفته‌ام نوشته هایمان آیینه ای هستند که می توانیم خودمان را در آن ببینیم. مکتوب کردن کمک میکند جادوی گذر زمان را با دقت موشکافی کنیم. تحولات فردی و ذهنی مان را و باور کنیم روزهای سخت می‌گذرد و همه این اتفاقات و اعترافات و نوشته ها خود، لازمه مسیر سخت و دشوار تغییر است.

 

 

خواندن ادامه مطالب

با دل خونین لب خندان بیاور همچو جام

مدتی هست کتاب در کوی دوست ِ شاهرخ مسکوب را می خوانم، این کتاب را در زیرزمینی گوشه کنار میدان انقلاب پیدا کردم. کتاب چاپ اول است و مربوط به آبان ۵۷. اولین کتابیست که از شاهرخ مسکوب می خوانم. خواندن کتاب های چاپ اول احساس خاصی به آدم می دهد. احساسی شبیه دیدن عکس های قدیمی.

این کتاب سیرو سلوک عارفانه وعاشقانه شاهرخ مسکوب در باغ غزلیات حافظ است. خودش در پیش گفتار می گوید می خواسته در ابتدا رساله ای درباره رابطه سه گانه انسان جهان و خدا بنویسد اما چون شروع به نوشتن کرده دریافته بی آنکه بخواهد غزل های حافظ برایش تداعی می شود. پس از کمی مقاومت دفتر را می بندد و کوله بارش را جمع می کند تا به زیارت شاعری برود که او را طلبیده است.

مفاهیم مطرح شده در کتاب کمی سنگین است. باید چشم دل داشته باشی و قبل از ورود به این وادی عقل را به کنار بگذاری. پیش می آید که  مقصودِ بعضی قسمت ها را نمی فهمم با این حال خواندن عبارات و توصیفات بی نظیر مسکوب در خنکای سپیده دم  احساس شعفی وصف ناپذیر در من بوجود می آورد.

به گفته ی خود مسکوب، این کتاب “تنها یکی از روزن هاست که از خلال آن میتوان باغ خواجه شیراز را تماشایی کرد و ای بسا پرتوهای دیگر که می توان در فلک انداخت و ای بسا سیاحت های دیگر که می توان کرد.”

قسمتی از این کتاب را اینجا می آورم:

– چرایی چیزها پرسشی داتی است که از ژرفای پنهان روح سر می کشد و تا کنون آدمی را از آن گریزی نبوده است. «چیست این سقف بلند ساده بسیار نقش». میل به اختیار و اراده ی به دانستن همیشه ما را به آن سوی دانستن، به ظلمات معمایی می کشاند که از آن «هیچ دانا درجهان آگاه نیست» در اینجا عقل که حاصل و راهبر دانسته های ماست سرگشته می ماند.

– باری، آرزوی برون آمدن از خود، نجات از عالم خاکی و بنای عالم و آدمی دیگر در شهری پر از عاشقان فقط آرزوی حافظ ما نیست، پیام اوست او ما را به این دگرگونی عجیب-که تنها از برکت عشق شدنی است- فرا می خواند.

– چون درد چنگالش را در دلت فرو کرد و ریشه گرفت دیگر آدم بی دردی نیستی که نبینی و ندانی و خوش خوشان بگذری اما از برکت آن دوستی دیگر درد مالک وجود تو نیست و می توانی ناله دل زخمگین را زیر آواز لب های خندان پنهان کنی تا قول و غزلت چون شراب در جام روح خواننده بریزد. چه آسانی دشواری، به یاری نور تاریکی را بیان کردن و به شادی از غم سخن گفتن و دیگران را نیازردن! شوم بختی را در خود پنهان می داری و خنده همت بلند را نثار این و آن می کنی. نه برای آن که دیگران را نیازاری بلکه برای آنکه زیر بار خاطر آزرده ات از پا نیافتی.

 

 

خواندن ادامه مطالب

قطره ای که حال من را بهتر کرد

دوش گرفتن یکی از کارهاییست که من آن را خیلی دوست دارم. وقتی دوش می گیرم دو حالت دارد: تمام افکار مزخزف قبلی آرام آرام از ذهنم بیرون می روند و ایده های جدید نرم نرمک خودشان را نشان می دهند. همین امر باعث شده وقت هایی که عصبانی ام و یا دلگیرم و یا بی حوصله ام دوش می گیرم. معمولا زیر دوش ایده های جدیدی به ذهنم می رسد. از ایده های به دردبخور تا ایده های به درد نخور. مهم نیست. مهم اینست که من از قدرت خیال پردازانه ی خودم خنده ام می گیرد و در عین حال آن را دوست دارم. با اینکه مادرم مرا از زمان کودکی از خیال پرداز بودن منع می کرد، اما من هیچی وقت دلم نیامد از این ویژگی خودم چشم بپوشم. حتی وقتی به ظاهر واقع بین بودم، همچنان خیال پردازی می کردم و به کسی نمی گفتم.

امروز زیر دوش داشتم به قطره ای نگاه می کردم که در آستانه چکیدن بود. قطره شکل محدبی دارد و به همین دلیل بافت توری مشبکِ زیرینش را خمیده نشان می داد. برایم خیلی جالب بود. شبیه فضا زمان خمیده است. همان که در نسبیت عام اینشتین درباره آن حرف می زند. چندبار سرم را عقب و جلو بردم تا تغییراتی که ظاهر می شود را ببینم. دوست داشتم از آن عکس بگیرم اما برای نشان دادنش نیاز به یک لنز ماکرو دارم. ترجیح دادم چند ثانیه از دیدن آن فقط لذت ببرم.

به این فکر می کردم که چند نفر در دنیا این زیبایی را می بینند؟ چند نفر آن را یک کار بیهوده نمی پندارند؟ چند نفر ترجیح می دهند به جای این دیدن و به قول خودشان وقت تلف کردن، کارهای مهم دیگری را انجام بدهند؟ چرا ما تا این حد به زندگی سخت می گیریم؟ چرا دیدن این لحظه زیبا را جز زندگی نمی دانیم؟ چر ا از آن چشم پوشی می کنیم و یا به تعبیر من فرار می کنیم؟ چرا کسی به این قطره که به طور طبیعی در همه دوش ها وجود دارد و تشکیل می شود توجه نمی کند؟ من این کارهای بیهوده را دوست دارم. همین قطره خودش نمی داند که چه احساس شعف وصف ناپذیری در من بوجود آورد و چه قدر حال من را بهتر کرد. این قطره نمی داند. کاش می دانست.

خواندن ادامه مطالب

بودن با دوربین از نگاه من

پیش نوشت: پیش تر درباره کتاب بودن با دوربین مطالبی را منتشر کرده بودم. (+) و (+) این نوشته احساس من بعد از خواندن این کتاب است، به عنوان تمرین درس تسلط کلامی و در راستای مطالب قبلی دوست داشتم آن را اینجا هم بگذارم.

زمانی که این کتاب را مطالعه می کردم، متوجه شدم به روایت زندگی آدمهای مختلف در هر جایگاهی که باشند به شدت علاقه مندم. خواندن داستان زندگی آدمها برای من بسیار جذاب و تامل برانگیز است. البته این احساس نه از سر کنجکاوی بلکه به دلیل تجربه های مشابهیست که معتقدم در زندگی هر فرد به صورتی متفاوت جلوه می گند.

احساسِ کشش و علاقه من به شخصیت اصلیِ کتاب یعنی کاوه گلستان زمانی اوج گرفت که دریافتم او یک عکاس مستندنگار است و با دوربین عکاسیِ خود زندگی آدمها را روایت می کند.

دانستنِ همین نکته کافی بود تا من به عنوان کسی که میخواهد در آینده عکاسی را پیشه خود کند، آن چنان ذوق زده باشم که نتوانم کتاب را زمین بگذارم. از طرفی هم چون کتاب کم حجم بود می دانستم بعد از پایان رساندن آن احساس دلتنگی گریبانگیرم می شود. همین  امر سبب شد که سعی کردم بر احساساتم غلبه کنم و هر روز به مطالعه یک فصل کوتاه از آن پرداختم.

شخصیت اصلی کتاب که روایت زندگی او را از زبان دوستان و خانواده اش می خوانیم به ظاهر غایب است. (چون حدود ده سال پیش به دلیل انفجار مین در یک پروژه خبری در عراق کشته شده است) اما وقتی تمام کلمات کتاب درباره او هستند چگونه می توان وی را غایب خواند؟ چگونه می توان “شور زندگی کردن” که در رگ های خواننده اش تزریق می کند را نادیده انگاشت؟ این کتاب دنیای آرمان ها و رویاهای مرا بار دیگر به من یادآوری کرد و آینده ای که دوست دارم بدان دست یابم را برایم ترسیم کرد. وقتی این کتاب را می خواندم بی تاب بودم . بی تاب و بی قرار برای انجام کاری، عملی یا اثری در جهان که دیگران را بربیانگیزاند و چشم ها را باز کند. بتوانم آدمهایی را که فراموش شده‌اند نشان بدهم. بتوانم اثری بگذارم که آیندگان با دیدن آن خودِ‌فراموش شده شان را بازیابند.

تقریبا یک هفته ای می شود این کتاب را به پایان رساندم. با این حال اکنون که درباره ی آن می نویسم سرتاپا به جنب و جوش درآمده ام! این کتاب به ظاهر کوچک وکم‌حجم، اندیشه های مردی را روایت می کند که به ظنِ من اسارت برای او معنا نداشت. او اسیر تفکرات و قیدهای ذهنی خودش نبود. و همین امر او را از هم نسلان خود متمایز می‌کرد. این کتاب پنجره جدیدی از زندگی را به سویم گشود و من را بهتر از پیش به خودم شناساند.

درپایان جمله ای تاثیر گذار از کاوه گلستان را نقل می کنم:

“می توانی نگاه نکنی، می توانی مثل قاتل ها صورتت را بپوشانی اما جلو حقیقت را نمی توانی بگیری”

خواندن ادامه مطالب

اگر کسی به من بگوید…

اگر کسی به من بگوید استعداد ندارم، می گویم بنویس.

اگر کسی به من بگوید، غیر ممکن است می گویم بنویس.

اگر کسی به من بگوید دلتنگم، می گویم بنویس.

تگر کسی به من بگوید بی حوصله هستم، می گویم بنویس.

اگر کسی به من بگوید، در اسارت تن و جانم، می گویم بنویس.

اگر کسی به من بگوید عاشقم، می گویم بنویس.

اگی کسی به من بگوید، مجنونم، می گویم بنویس.

اگر کسی به من بگوید، در تبعیدم، می گویم بنویس.

اگر کسی به من بگوید تنها هستم، می گویم بنویس.

اگر کسی به من بگوید می ترسم، می گویم بنویس.

اگر کسی به من بگوید، دوستی ندارم، می گویم بنویس.

….

من این لیست را به سنت ۱۰۰ مورد ادامه دادم، و در آخر به این نتیجه رسیدم:

اگر کسی به من بگوید شاه کلید مشکلات؟ می گویم بنویس.

نوشتن آنچه که در درون ما می گذرد را آشکار می کند و جواب همه سوال ها درون ماست.

خواندن ادامه مطالب

به وبلاگ نویسی عادت کردم

یک:

یکی دو روز پیش در طی اتفاقاتی که برایم افتاد تصمیم گرفتم یک هفته وبلاگنویسی را کنار بگذارم و در طی این مدت نوشته هایم را در پیش نویس ذخیره کنم. البته اتفاقات که می گویم بیشتر شامل درگیری های ذهنی و تردید های من است. تردیدهایی که این روزها بر این باورم پایان پذیر نیستند. چند وقت پیش یک نامه ی بلند بالا برای خودِ‌ ۱۵ ساله ام  نوشته بودم و دوست دارم جایی از آن را برای خودم اینجا تکرار کنم:

پری جانم

تردید هست، همیشه هست. و به قول دوستی این تردید ها تمام ناشدنی اند. چه ۱۵ ساله باشی، چه ۲۵ ساله باشی و چه ۳۷ ساله. همیشه تردید هست. بارها از خودت در مسیر زندگی می پرسی محیط چه قدر روی تو تاثیر می گذارد، بارها حساب کتاب می کنی، و از خودت می پرسی این عملی که درصدد انجامش هستی درست است؟ آیا به تو کمک می کند؟ راه را برایت باز می کند؟ تو را به مسیری که می خواهی هدایت می کند؟ و آیا این زمان که در آن هستی درست ترین زمان برای انجام این کار است؟ یا باید بیشتر صبر کنی؟

و من در این سن به تو می گویم تردید پایان ندارد. همیشه در هر انتخاب و اقدامی که انجام می دهی طعمِ گسِ تردید وجود دارد. شاید تنها یک تصویر مبهم از قله برای خودمان داشته باشیم اما ندانیم که چگونه باید به آن برسیم. گمان کنم اگر کوهنورد بودی این حرف مرا بهتر درک می کردی. به هرحال با ایستادن در دامنه و فقط فکر کردن نمی توانیم بهترین مسیر را پیدا کنیم. چه اینکه تا تجربه نکنیم از کجا می توانیم آن شاهراه را بیابیم؟ پری تجربه و تفکر باید توامان با هم باشد. هرکدام بدون وجود دیگری تو را از مسیرت دور می کند.

دو:

دیروز با دیدن وبسایت بهرام و خبر راه اندازی فروشگاهش نتوانستم  درباره فردی که او را از موفق ترین عکاس های ایرانی و اینستاگرامی میدانم مطلبی منتشر نکنم.(+) اما امروز به هیچ موضوعی فکر نکردم. و تصمیمم بر ننوشتن بود. اما در کمال تعجب متوجه شدم دلم برای وبلاگ نویسی نه تنها تنگ شده که از ننوشتن هم می ترسم.

قبلا هم اشاره کرده بودم نوشتن و به خصوص منتشر کردن یک مطلب نه تنها باعث تقویت مهارت در نویسندگی می شود بلکه راهی برای درست اندیشیدن هم هست. و من امروز فکر می کنم در این مساله وبلاگ نویسی کمک بسیاری به من کرده است. امروز از ننوشتن ترسیدم، از اینکه مبادا ننوشتن سبب شود این عادت فکر کردن را از دست بدهم و نسبت به اتفاقات و مطالعاتی که دارم بی تفاوت بشوم. فکر می کنم نوشتن یکی از راه هاییست که باعث می شود مطالعات روزانه ما در هر حوزه ای یک نتیجه و ثمره داشته باشد. و این ثمره نه تنها به خودمان در آینده کمک می کند بلکه ممکن است برای دیگران هم زمینه ای یا جرقه ای ایجاد کند. درواقع وبلاگ نویسی یک ارتباط زنجیروار از گذشته تا آینده برای ما ایجاد می کند که گاهی این زنجیره ی منحصر به فرد ما با زنجیره ی دیگران هم تلاقی پیدا می کند و گسترش می یابد. (یاد سیستم های پیچیده افتادم!)

سه:

امروز به این نتیجه رسیدم نوشتن واقعا قدرت می آورد، و از آن دسته مهارت هایی است که همزمان هم دستاورد دارد و هم احساس ارزشمندی را می افزاید.اگر کسی به من بگوید عزت نفسم پایین است قطعا به او می گویم وبلاگ نویسی را شروع کن.

چهار:

یک جمله ای دارد رابرت بنچلی که حتما آن را در کتاب قدرت نوشتن شاهین کلانتری خوانده اید:

“پانزده سال طول کشید تا بفهمم استعداد نوشتن ندارم اما دیگر نتوانستم این کار را رها کنم چون بیش از حد معروف شده بودم.”

من هم بعد از چهار ماه فهمیدم نمی توانم وبلاگ نویسی را رها کنم چون به آن عادت کردم.

 

خواندن ادامه مطالب

درباره بهرام، یک عکاس خلاق ایرانی

بهرام حبیبی را خیلی وقت است که می شناسم. صفحه ی او را از همان ابتدا که وارد اینستاگرام شدم دنبال می کردم. تقریبا  سه سال پیش که ایسنتاگرام اجازه قاب غیر مربعی را به کاربرانش نمی داد. بهرام از جمله عکاسانیست که همیشه در حال حرکت هست، همیشه در حال بهتر شدن. همیشه نکته های کوچک زندگی اش را با تیزبینی می یابد و آن ها را در عکس هایش به تصویر می کشد.

دوست دارم داستان یکی از عکس هایش که در ذهنم ماندگار شده را برایتان بگویم.

یک روز بارانی که پادشاه فصل ها رنگ را به درختان چنار تهران پاشیده بود، هنگام قدم زدن در پارک پیرمردی را می بیند، چندثانیه نگاهش می کند و سپس از او عکس می گیرد. به پیش او می رود و با او هم صحبت می شود و می گوید ازش  عکس گرفته، پیرمرد خوشحال میشود و تشکر می کند و می رود. بعد از چند دقیقه پیش بهرام باز می گردد و می گوید پسرم امروز به من تلفن کرد و  تولدم را به من تبریک گفت. اصلا یادم نبود. امروز تولدم هست و شما از من عکس گرفتی.

به این احساس فکر می کنم که چه قدر آدم باید آن لحظه ذوق زده باشد، چه اتفاق خوبی که به قول بهرام می توانست نیافتد. می توانست عکسی نباشد و صحبتی نباشد. به قول بهرام: “اتفاقات خوب مثل دومینو می مونه، یک مهره رو اگر تکون بدی باعث اتفاقات خوبی میشی که زنجیروار حرکت می کنه و یقینا دوباره خیلی هاش می افته جلوی پای خودت.

دوست داشتم این داستان را در ابتدا بگویم، چراکه به نظر من شناخت آدمها از این اتفاقات کوچک حاصل میشود. با این حال برای کامل شدن این مطلب اشاره کنم که بهرام مهندس عمران است و سبک و علاقه اصلی اش نمادهای شهریست. یک نگاه گذرا هم به عکس های صفحه اش بیاندازید متوجه میشوید او یک عکاس خلاق و تواناست. برای او ابزار مهم نیست چه با گوشی موبایل و چه با یک دوربین دیجیتال، عکس هایش در هر حالت آدم را چند دقیقه میخکوب می کند.

علاوه بر اینستاگرام یک کانال تلگرام هم دارد به نام Share The Joy ، که در آن موزیک های آرامش بخش و ناب را به اشتراک می گذارد. یک پوشه در لپ تاپم دارم و نامش را گذاشته ام: “به وقتِ‌آرامشِ‌اکنون” و بیشتر موزیک های کانالش را آنجا ذخیره می کنم. بسیاری از موزیک هایی که گهگاهی برای دوستانم می فرستم، از کانال بهرام انتخاب کردم.

امروز یک اتفاق خوب افتاد که بهانه نوشتن این مطلب شد. بهرام یک وبسایت ساخته است و اکنون آن جا هم می نویسد، از این اتفاق خیلی خوشحال شدم و همین شد که خواستم در باره عکاسی که قطعا در این مسیر از او یادگرفتم و لحظات آرامش‌بخشی را با عکس هایش و موزیک های بی نظیرش گذرانده ام، بنویسم. اکنون این لحظات خوب بیشتر شده و می توانم نوشته هایش را هم بخوانم.

علاوه بر این بهرام قصد دارد فروشگاهی هم برای پرینت عکس هایش در نظر بگیرد و این مرا بسیار شگفت زده کرده است. اگر نگویم اولین اما قطعا جزو اولین خریداران قاب برج میلادش خواهم بود. به باور من پرینت و چاپ یک عکس می تواند آن احساس نابی که با دیدن عکس داشته ایم، را همیشگی کند.

اینستاگرام بهرام حبیبی

کانال تلگرام Share The Joy

وبسایت بهرام

داستان دو عکس(+),(+)

خواندن ادامه مطالب